سیم این بلندگو را از برق نکشید !

مخاطبان یک وبلاگ و آمار بازدید کنندگانش در حکم تیراژ یک روزنامه است یا همچون تعداد دفعات کلیک یک لینک تبلیغاتی محسوب می شود. آمار بازدید کنندگان هر وبلاگ ارتباط مستقیمی با کیفیت محتوایی آن دارد . این کیفیت به عوامل متعددی دارد . که یکی از آنها میزان اعتباری است که نویسنده ی آن مطلب نزد خواننده دارد .

نویسنده ی هر وبلاگ با در دسترس گذاشتن آرشیو وبلاگ خود ، پیش زمینه و سابقه ی قلمش را در اختیار مخاطب قرار داده و به او امکان نقد و نظر می دهد . مخاطبی که نوشته های وبلاگنویس را دنبال می کند ، ذهنیت و اطلاعاتی از او دارد که پس از خواندن هر مطلب از وبلاگنویس برایش تداعی می شود . حال بدیهی است که اگر فرد وبلاگنویس ، اطلاعات بیشتری از خود در اختیار مخاطب قرار دهد و در عین حال در رسانه های دیگری همچون مطبوعات و روزنامه ها ، نیز فعالیت کند ، خواننده نسبت به نویسنده شناخت بیشتری پیدا می کند . با قلمش آشنایی کافی دارد و می تواند نقد موثرتری داشته باشد . وبلاگ یک روزنامه نگار ، یک دفترچه ی خاطرات معمولی نیست که روزنوشت هایش را ثبت کند و به معرض دید بازدیدکنندگان بگذارد . بلکه وبلاگ یک شناسه برایش به حساب می آید و یا در حکم همان صفحه ی روزنامه ای است که در آن می نویسد . که در بسیاری موارد نوشته هایش با جزئیات بیشتری به ثبت می رسد . و این بی شک به دلیل عدم محدودیت فضای مجازی و بعد فردی و شخصی بودن وبلاگ است .

در چنین وضعیتی روزنامه نگار از وبلاگش به عنوان یک پایگاه برای انتقال افکار و عقاید و احساساتش استفاده می کند که علاوه بر آزادی بیان و بی تکلف نویسی ، می تواند با بسیاری از مخاطبان خود در ارتباط باشد . ارتباطی که در واقعیت به سادگی و سهویت بر قرار نمی شود . در واقع وبلاگ فرصتی است که به دلیل دایرۀ وسیع مخاطبان نصیب یک روزنامه نگار می شود تا آزادانه به حرفۀ خود مشغول باشد . وبلاگستان از این دست وبلاگ ها کم ندارد و حتی در مواردی به وبلاگ گروهی چند روزنامه نگار بر می خوریم که می توان به جرئت گفت برای همه ی وبلاگنویس های حرفه ای شناخته شده است .

داشتن یا نداشتن ، مسئله این است !

بنابراین داشتن وبلاگ اگر از ضروریات یک روزنامه نگار نباشد اما از مواردی است که داشتن آن بر نداشتن ارجح است . حال آنکه در یک گشت و گذار وبلاگی و خواندن خوراک ، به جمله ای در آخرین سطور مصاحبه ی با مدیر عامل خبرگزاری فارس بر می خوریم که با آنچه تاکنون در نظر داشته ایم فاصله ی بسیار دارد . ممنوعیت وبلاگ برای خبرنگاران این خبرگزاری ، محدودیت تازه ای است که در جهت پیشبرد اهداف خبرگزاری فارس-یکی از رسانه های بزرگ کشور- به شمار می اید ، در نظر گرفته شده است . و این شرایطی است که امکان نقد و نظر در آن به حداقل می رسد و علاوه بر این ، دانستن کمترین مشخصات نویسنده ی خبر هم از خواننده دریغ می شود و اعتماد مخاطبان را نسبت به یک خبرگزاری کاهش می دهد . و این سوال مطرح می شود که داشتن وبلاگ برای یک فعال رسانه ای به چه دلیل باید ممنوع شود ؟

به این ترتیب ، محدودیت ها و فیلترهای انتشار یک مطلب در حوزه ی مجازی هم به وجود می آید و روزنامه نگار برای انتشار نوشته های خود از این رسانه نیز محروم می شود . درشرایطی اینچنین وبلاگ بعد فردی خود را به کلی از دست می دهد وحتی خبرنگار در فضای گسترده ی اینترنت ، منع حضور مستقیم می شود و سرپیچی از این دستور هم بی شک پیگرد قانونی خواهد داشت اما با بسته شدن هر پنجره ، روزنامه نگار به دنبال دریچۀ دیگری می گردد تا آزادانه به نشر قلم خود بپردازد و با نگاهی خوش بینانه : چه بسا با ایجاد موانع در برخی حوزه ها ، حوزه ی دیگری رونق گیرد و در چند سال آینده رادیوهای اینترنتی بیشتر از وبلاگ بازار گرمی کنند . اینجاست که باید گفت هیچ چیز ، این طور باقی نمی ماند ...

سیم این بلندگو را از برق نکشید !

66 پيامهاى سخنگاه

ريپورت ها

ستون ها

مطالب مرتبط

محبوب ترين ها

جستجو